• پنج شنبه, ۲۳ آبان , ۱۳۹۸

سال نوری چیست؟

سال نوری چیست و چه کاربردی دارد؟

سال نوری “Light-Year” واژه ای است که بسیار آن را می شنویم ، اخبار حوزه ی نجوم و اخترشناسی یا حتی آخرین دست آوردهای ناسا که در تلویزیون گزارش می شود معمولاً شامل این واژه می باشد. اما چرا از سال نوری استفاده می شود و محاسبه سال نوری چگونه است؟ در واقع این اصطلاح یک شاخص برای اندازه گیری و سنجش مسافت بین دو جسم در حوزه اخترشناسی است و از این مقیاس برای سنجش فاصل بین سیارات استفاده می گردد اما سؤال اینجاست که چرا از واحد متر یا کیلومتر در اندازه گیری فاصله های نجومی استفاده نمی شود؟

پیدایش سال نوری

گفته می شود که اولین اشاره به این اصطلاح در قرن ۱۹ توسط یک دانشمند آلمانی صورت گرفته است. او فاصله ی زمین با یک ستاره را اندازه گرفت که برابر با بیش از ۶۰۰۰ برابر طول قطر کره ی زمین بود ، بعدها او متوجه شد که این فاصله ی بسیار عظیم توسط نور در طول ده سال طی می شود و اینجا بود که از این شاخص اندازه گیری پرده برداری شد.

محاسبه

به عبارتی ساده تر هر سال نوری به مسافتی که نور در محیط خلاء در طول یکسال طی می کند گفته خواهد شد. با توجه به سرعت نور که ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه می باشد در طی ۳۶۵ روز یک ذره نور ( فوتون)  تقریباً ۹٬۴۶۰٬۷۳۰٬۴۷۲٬۵۸۰٬۸۰۰ متر را می پیماید که مسافت خیلی بزرگی است و تنها چنین مسافتی در فضاء بین سیارات می تواند معنی پیدا کند.

"فاصله

کاربرد سال نوری

حالا شاید متوجه شده باشید که کاربرد سال نوری چیست. بعد از اواسط قرن ۱۹ میلادی بین دانشمندان حوزه نجوم باب شد تا فواصل بین سیارات را با این شاخص مشخص کنند. بیان یک فاصله ای بسیار بزرگتر از چندصد میلیارد کیلومتر در واحد متر یا کیلومتر می تواند برای مخاطب کمی گنگ و برای خواندن دشوار باشد مثلاً کهکشان آندرومدا که نزدیکترین کهکشان همسایه راه شیری است با زمین حدود ۲۳,۶۵۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ کیلومتر فاصله دارد. این رقم خیلی در خواندن غریب است  بر همین اساس می توان با تبدیل آن به سال نوری کمی از نظر املایی و خواندن موضوع را ساده تر کرد. درواقع فاصله کهکشنان آندرومدا با سیاره زمین ۲٫۵ میلیون سال نوری می باشد.

همچنین جالب است که بدانید به عنوان مثال وقتی گفته می شود ستاره ی X از زمین ۳ میلیون سال نوری فاصله دارد یعنی از سطح یک ستاره در حدود سه میلیون سال پیش اگر به هر دلیلی نوری ساتع شده باشد هم اکنون به سطح زمین رسیده و ما آن را مشاهده می کنیم ، در نتیجه ممکن است این نور حاصل یک انفجار در فضاء باشد که بعد از سه ملیون سال به سطح زمین رسیده و الان اثری از آن ستاره وجود نداشته باشد.

تابش ستاره ها در فضاء حاصل واکنش های درونی گازهای پایه مثل نیتروژن است که در حال سوختن می باشند. نور منتشر شده از این سوخت و ساز عظیم همچون خورشید تا زمانی که مواد اولیه برای سوختن در هسته ی ستاره وجود داشته باشد، ادامه خواهد داشت و بعد از آن دیگر اثری از ستاره بجای نخواهد ماند.

akane0151

مطالب مرتبط

2 نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *