شاید تا به حال فکر کرده باشید که ساختار یک دستگاه دوربین عکاسی چیست و دوربین های جدید امروزه یعنی دوربین عکاسی دیجیتال چگونه کار می کند. البته این می تواند سوال افراد بسیاری باشد، بخصوص کسانی که علاقمند به حوزه عکاسی هستند و بیشتر به دنبال اطلاعات درباره این موضوع می باشند.

مبانی اصلی دوربین عکاسی

دوربین یک جعبه است که ساده ترین شرایط را برای تصویربرداری فراهم می کند. در واقع قطعات داخل دوربین عکاسی اجازه می دهد تا نور وارد یک سطح حساس شود که این سطح می تواند یک قاب فیلم یا یک سنسور دیجیتال باشد. البته دوربین ها به ساده ترین شکل می توانند این کار را انجام دهند. برای مثال قسمت دایره ای دوربین می تواند متحرک باشد یا خیر. عمده دوربین ها مدرن یا عکاسی دیجیتال به عنوان SLR یا DSLR شناخته می شوند.

اما دوربین های مدرن امروزه محبوبیت بیشتری در میان عکاسان پیدا کرده است. ما قصد داریم در این مقاله شما را با ساختار دوربین عکاسی دیجیتال آشنا کنیم.

مبانی مشترک دوربین های معمولی و دیجیتال

 دوربین های مدرن در عکاسی تقریبا عملکرد یکسانی دارند. البته برخی از آنها ساختار پیچیده ای نسبت به سایر داشته و ممکن است عملکرد بهتری هم داشته باشند. به طور کلی تمامی دوربین های عکاسی یک سیستم و روند را پیش می گیرند.

اجزای اصلی هر دوربین عکاسی
  • لنزها
  • روزنه
  • شاتر
  • صفحه تصویر

برای مشاهده تصویر بر روی دوربین عکاسی دیجیتال، باید از طریق صفحه نوری یا الکترونیکی آن استفاده کرد. در واقع بیشتر دوربین ها از این لحاظ با یکدیگر تفاوت دارند. برای مثال یک دوربین از صفحه نوری برخوردار است و دیگری شامل صفحه الکترونیکی می شود.

لنزها

نور برای ورود به دوربین عکاسی دیجیتال ابتدا باید از لنز عبور کند. قطعه ی نوری از جنس پلاستیک، شیشه یا کریستال ساخته می شود و سپس نور ورودی به لنز را هم به سمت یک صفحه خم می کند. البته لنزها از تعداد مشخصی عناصر نوری برخوردار هستند. این عملیات به صورت گروهی انجام می گیرد و اگر به حاشیه لنز توجه کنید، شاهد نوشته شدن برخی مشخصات آن هستید. البته برخی از گروه ها شامل یک اصل خاصی می شوند.

برخی از لنزها دارای فوکوس ثابتی بوده و برخی دیگر نیز از ساختار متحرکی بهره می برند. این نوع لنزها دست عکاس را برای تنظیم دقیق باز می گذارند. در لنزهای نوع دوم یک یا چند عنصر موجب تغییر موقعیت شده و اجازه می دهند نور در روی صفحه تصویر متمرکز شود. این نکته قابل توجه بوده که میدان دید هر لنز با کمک فاصله کانونی مشخص می شود. این بخش شامل طول میلیمتری شده و از اصطلاح گره برای صفحه تصویر لنز استفاده می شود.

گفتنی است برخی لنزها شامل فاصله کانونی ثابتی می شوند و این در حالی است که برخی دیگر قابلیت تنظیم هم دارند. در واقع آنهایی که دارای فاصله کانونی قابل تغییر هستند به عنوان لنزهای زوم هم شناخته می شوند.

دیافراگم

در بحث فنی لنز باید به موضوع دیگری هم اشاره کرد که اندازه دیافراگم است. بسیاری از طرح ها شامل دیافراگم های متغیر شده که به کنترل میزان نور عبوری از لنز می پردازند. هر دیافراگم شامل تعداد مشخصی دندانه شده که در صورت لزوم می توان از اندازه دیافراگم کاست یا افزود. البته برخی لنزها دیافراگم ثابتی دارند  که اندازه قابل تنظیمی ندارند.

شاتر دوربین دیجیتال

شاتر

در بسیاری از دوربین ها قطعه ای وجود دارد که با باز و بسته کردن آن افراد اجازه می دهند تا نور برای مدت زمان تعیین شده روی صفحه تاثیر اثر بگذارد. این قطعه که شاتر نام دارد، همانند پلک باز و بسته می شود.

شاتر در واقع یک سیستم پیچیده مکانیکی یا به اصطلاح برقی تلقی می شود. دوربین های مکانیکی ممکن است از شاتر ورقه ای یا صفحه کانونی بهره ببرند.

صفحه تصویر

پس از اینکه نور از دیافراگم لنز عبور می کند و اجازه انتقال از طریق دیافراگم باز ، به صفحه تصویر را پیدا کرده، برخوردی با صفحه تصویر خواهد داشت. در صفحه تصویر یک بخش حساس به نور یا یک سنسور دیجیتال وجود دارد که تصویر پیش بینی شده روی آن ضبط شد. موقعیت صفحه در داخل دوربین غالباً با این نماد مشخص می شود: “Φ” نقاشی شده یا حک شده در جایی از بدنه دوربین ، غالباً در بالای صفحه قرار می گیرد.

دوربین های PAS

دوربین های PAS معمولا یکی از ساده ترین نسل جدید دوربین ها هستند. ساده ترین مدل دوربین های PAS از لنزهایی با فاصله کانونی ثابت و دیافراگم غیرقابل تنظیم در کنار شاتر ابتدایی بهره می برند. اما دوربین های پیشرفته PAS دارای لنز زوم، دیافراگم متغیر و صفحه شاتر الکترونیکی هستند.

بنابراین ، مسیر نور از طریق دوربین PAS بسیار عبور ساده ای دارد. برای دیدن نوری که از لنز عبور می کند، دوربین دیجیتال PAS دارای صفحه نمایش الکترونیکی بوده که تصویر واقعی روی صفحه تصویر اثرگذاشته را نشان می دهد. در بعضی از دوربین های دیجیتال PAS ، منظره یاب نوری جداگانه ای وجود دارد که هنگام نگاه کردن به آن ، نمایی از لنز پدیدار می شود.

لنز دوربین بدون آینه یا قابل تعویض

دوربین های عکاسی دیجیتال امروزی آن هم از نوع بدون آینه، از لنز دوربین قابل تعویضی بهره برده که از مسیر نوری یکسان با ساختار PAS برخوردارند. به جز اینکه برخی لنزها می توانند با لنزهای دیگر که دارای فاصله کانونی از بین رفته هستند، جایگزین شوند.

اصطلاح “بدون آینه” از این واقعیت ناشی می شود که دوربین ها عملکردی مشابه دوربین های DSLR دارند به این دلیل که می توانند لنزها را تغییر داد ، اما آینه رفلکس و منظره یاب نوری را که معنای واقعی SLR هستند ، شامل نمی شود.

دوربین های عکاسی بدون آینه همچنین می توانند منظره یاب های الکترونیکی (EVF) و صفحه نمایش LCD داشته باشند و برخی نیز دارای منظره یاب نوری هستند. اما برخلاف دوربین های SLR ، منظره یاب های نوری موجود در دوربین بدون آینه به طور مستقیم از لنز دوربین بهره نمی گیرند.

دامنه یاب

دوربین فیلمبرداری و دوربین دیجیتال در لنز خود از یک مسیر نوری برخوردار هستند که دقیقا مشابه دوربین های PAS است. مشخصه اصلی تعیین کننده فاصله این است که چگونه از منظره یاب نوری بدون لنز برای ایجاد و تمرکز تصویر استفاده می نماید. نمای زنده دیجیتال و منظره یاب SLR با محوریت نوری لنزها هماهنگ بوده، اما منظره یاب خارج از محور اختلاف نظر را با نمای جدید ارائه می دهد. اختلاف نظر هنگام مشاهده همان موضوع از دو زاویه مختلف اتفاق خواهد افتاد.

SLR و DSLR

آخرین و البته کم اهمیت ترین نوع دوربین، مدل رفلکس تک لنز است. با وجود اینکه چنین دوربینی محبوبیت بسیاری دارد اما یکی از پیچیده ترین سیستم دوربین به شمار می رود. یكی از مهمترین مزایای دوربین SLR، قابلیت جستجوی لنزهای دوربین برای دیدن هر ویدئو یا سنسور هنگام باز شدن شاتر است.

مسیر نوری به صفحه تصویر شبیه به سایر دوربین ها بوده، اما در بین لنز و شاتر آینه ای قرار دارد که نوری را برای رسیدن به دیافراگم مسدود می کند. این آینه رفلکس است. نور وارد لنز می شود و سپس به یک آینه ابریشمی داخل محفظه دوربین برخورد می کند. سپس به سمت محل اصلی در بالای دوربین منعکس شده و از طریق منظره یاب نوری به سمت عقب دوربین هدایت می شود. در زیر منشور یک صفحه نمایش فوکوس هم وجود دارد که می تواند اطلاعات را بر روی تصویر نمایش دهد.

عکاس تصویر را از طریق منظره یاب مشاهده می کند و هنگامی که دیافراگم باز می شود، آن آینه عمل کرده و از مسیر نور خارج می شود. در نهایت دیافراگم باری دیگر باز می شود و سپس نور به صفحه تصویر برخورد می کند.

هنگامی که صحبت از فوکوس دستی می کنیم، SLR بسیار عملکرد آسانی دارد. در حقیقت، شما تنها با نگاه کردن به منظره یاب، فوکوس را تعیین می کنید زیرا تصویری را که از طریق لنز منتقل می شود نشان می دهد. فوکوس اتوماتیک پیچیده تر است و شامل قسمت شفافی از آینه رفلکس، یک آینه ثانویه در پشت آینه رفلکس و سنسور فوکوس اتوماتیک در پایین دوربین می شود.

نتیجه گیری

در نتیجه باید بیان کرد که این موارد اصول اساسی عملکرد دوربین های عکاسی دیجیتال امروزی است و بطور کلی ساختمان تمامی دوربین های مرسوم امروزی از حرفه ای تا پیشرفته به همین شکل می باشند. اگر پرسشی دارید می توانید در قسمت دیدگاه ها مطرح کنید.

 

 

منبع: bhphotovideo.com