سال نوری چیست و برای چه استفاده می شود؟

999
1
اشتراک گذاری :
سال نوری چیست؟

سال نوری “Light-Year” واژه ای است که بسیار آن را می شنویم ، اخبار حوزه ی نجوم و اخترشناسی یا حتی آخرین دست آوردهای ناسا که در تلویزیون گزارش می شود معمولاً شامل این واژه می باشد. در واقع این اصطلاح یک شاخص برای اندازه گیری و سنجش مسافت بین دو جسم در حوزه اخترشناسی است و از این مقیاس برای سنجش فاصل بین سیارات استفاده می گردد اما سؤال اینجاست که چرا از واحد متر یا کیلومتر در اندازه گیری فاصله های نجومی استفاده نمی شود؟

پیدایش سال نوری

گفته می شود که اولین اشاره به این اصطلاح در قرن 19 توسط یک دانشمند آلمانی صورت گرفته است. او فاصله ی زمین با یک ستاره را اندازه گرفت که برابر با بیش از 6000 برابر طول قطر کره ی زمین بود ، بعدها او متوجه شد که این فاصله ی بسیار عظیم توسط نور در طول ده سال طی می شود و اینجا بود که از این شاخص اندازه گیری پرده برداری شد. به عبارتی ساده تر هر سال نوری به مسافتی که نور در محیط خلاء در طول یکسال طی می کند گفته خواهد شد. با توجه به سرعت نور که ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه می باشد در طی 365 روز یک ذره نور ( فوتون)  تقریباً ۹٬۴۶۰٬۷۳۰٬۴۷۲٬۵۸۰٬۸۰۰ متر را می پیماید که مسافت خیلی بزرگی است و تنها چنین مسافتی در فضاء بین سیارات می تواند معنی پیدا کند.

فاصله سال نوری

فاصله سال نوری

کاربرد سال نوری

حالا شاید متوجه شده باشید که چرا بعد از اواسط قرن 19 میلادی بین دانشمندان حوزه نجوم باب شد تا فواصل بین سیارات را با سال نوری مشخص کنند. بیان یک فاصله ای بسیار بزرگتر از چندصد میلیارد کیلومتر در واحد متر یا کیلومتر می تواند برای مخاطب کمی گنگ و برای خواندن دشوار باشد مثلاً کهکشان آندرومدا که نزدیکترین کهکشان همسایه راه شیری است با زمین حدود 23,650,000,000,000,000,000 کیلومتر فاصله دارد. این رقم خیلی در خواندن غریب است  بر همین اساس می توان با تبدیل آن به سال نوری کمی از نظر املایی و خواندن موضوع را ساده تر کرد. درواقع فاصله کهکشنان آندرومدا با سیاره زمین 2.5 میلیون سال نوری می باشد.

همچنین جالب است که بدانید به عنوان مثال وقتی گفته می شود ستاره ی X از زمین 3 میلیون سال نوری فاصله دارد یعنی از سطح یک ستاره در حدود سه میلیون سال پیش اگر به هر دلیلی نوری ساتع شده باشد هم اکنون به سطح زمین رسیده و ما آن را مشاهده می کنیم ، در نتیجه ممکن است این نور حاصل یک انفجار در فضاء باشد که بعد از سه ملیون سال به سطح زمین رسیده و الان اثری از آن ستاره وجود نداشته باشد.

تابش ستاره ها در فضاء حاصل واکنش های درونی گازهای پایه مثل نیتروژن است که در حال سوختن می باشند. نور منتشر شده از این سوخت و ساز عظیم همچون خورشید تا زمانی که مواد اولیه برای سوختن در هسته ی ستاره وجود داشته باشد، ادامه خواهد داشت و بعد از آن دیگر اثری از ستاره بجای نخواهد ماند.

اشتراک گذاری :

1 دیدگاه

پاسخ دهید